Jacqueline Zuidweg

 

jacqueline

 “Zo’n titel helpt wel om van je onzekerheid af te komen”

Jacqueline Zuidweg (1965) is oprichter/directeur van Zuidweg & Partners (schuldhulpverlening voor ondernemend Nederland) én Zakenvrouw van het Jaar 2012. Zij is een veelgevraagd spreker, presentator, schrijver en gastdocent. Haar enthousiasme over het ondernemerschap (ook met tegenwind!), de financiële educatie van kinderen en de combinatie ondernemerschap en gezin, werkt aanstekelijk. In 2013 verscheen haar boek ‘Vallen, opstaan en weer doorgaan’, vol tips en adviezen voor en door ondernemers in uitdagende tijden. Ook is Jacqueline als financieel expert te zien geweest in het tv-programma ‘Hoeveel ben je waard?’. Als mede-initiatiefnemer stond ze begin dit jaar aan de basis van de portal MKB Doorstart voor mkb-bedrijven en zzp’ers in zwaar weer.

Als ik Jacqueline ontmoet, ziet ze er stralend uit. Net terug van een korte vakantie met haar dochter van 8 jaar. Ze valt meteen met de deur in huis: “Die onzekerheid, ik herken het zo bij mijn dochters. Mijn oudste dochter tennist geweldig, hoort bij de top van Nederland. Als ze een wedstrijd verliest roept ze ‘Ik kan niet tennissen, ik stop ermee’. Terwijl ze het natuurlijk gewoon geweldig doet.”

Ze herkent die onzekerheid ook bij zichzelf, maar voegt daar aan toe: “Een titel als Zakenvrouw van Nederland helpt wel om daar van af te komen. Je moet zo vaak vertellen hoe het allemaal zo gekomen is, gaat zo reflecteren op je carrière, op alles wat je gedaan hebt. En dan moet je wel tot de conclusie komen dat je het gewoon kunt. Dat is heel goed voor je zelfvertrouwen.”

Vrijelijk trots zijn
Toen Jacqueline werd gevraagd of ze genomineerd wilde worden, was haar 1e gedachte: nee, ik?. Een stemmetje in haar zei dat er genoeg ondernemende vrouwen zijn die veel geschikter waren dan zij. Maar na deze korte aarzeling en enig aandringen van de nominerende instantie, was ze al snel zover om er ‘ja’ tegen te zeggen. Ze realiseerde zich dat ze van dat stemmetje dat haar soms klein hield, af wilde. En dat dit een mooie gelegenheid was om daar voorgoed mee af te rekenen. Het was wel even wennen. Ze vond het in het begin, na de uitverkiezing, ook lastig? /meer verkeerde bescheidenheid om ‘Zakenvrouw van het jaar’ op haar visitekaartje te zetten. Met name haar enthousiasme hielp haar om hier op een charmante manier mee om te gaan en er vrijelijk  trots op te kunnen zijn.

Als klein meisje was Jacqueline anders dan de andere meisjes. Ze hield altijd een beetje afstand van zowel de jongens als de meisjes. Ze wilde er niet bij horen. Ze kreeg daarin ook de bevestiging van haar ouders. Dat maakte ook dat ze sterk haar eigen koers kon varen, het maakte haar authentiek. Andere kinderen wilden altijd graag bij haar horen. Ze nam vroeger ook graag de leiding. Dat ging eigenlijk op een heel natuurlijke manier. Later hoorde ze dat vriendinnen dachten dat ze in een heel groot huis woonde en hele rijke ouders had. Maar niets was minder waar. Haar vader had een bescheiden functie bij de PTT en moeder was huisvrouw. Grappig hoe beeldvorming werkt. Ook in sport was ze een einzelgänger. Teamsporten lagen haar minder dan individuele sporten.

Toch herkent ze een aantal symptomen van het Impostor Syndrome. Zo vertelt ze dat ze bij tentamens soms bijna flauw viel van de spanning. Ze had goed geleerd, wist dat ze de stof beheerste, maar was toch onzeker. Iedere keer weer. Ze legde de lat hoog voor zichzelf. Om te voorkomen dat ze fouten zou maken. Dat doet ze nu niet meer. Ze legt de lat nog wel hoog, maar als ze niet het werk heeft afgeleverd dat het had kunnen zijn, kan ze dat nu uitleggen. Ze zegt: “Dat is inherent aan de keuzes die je maakt. Je kunt niet alles honderd procent doen. Dus als ik voor het één kies, is het ander iets minder. Dat kan ik uitleggen.”

The hard way
Vroeger bleven dingen die niet zo goed waren gegaan haar beter bij dan dingen die wel goed gingen. En daar bleef ze dan over piekeren. Nu merkt ze dat ze vaak eerst doet, en dan pas nadenkt. Ze doet dingen in 1e instantie vanuit gevoel en daarna volgt de ratio. Dat heeft voordelen maar soms ook nadelen, bijvoorbeeld dat iets niet goed gaat. Dat kan ze nu makkelijker accepteren omdat ze ook de waarde daarvan ziet. “Ik heb geleerd, the hard way, dat goed genoeg, goed genoeg is.”

Jacqueline is een aantal jaar geleden behoorlijk ziek geweest. Ze kreeg een dubbele longontsteking omdat ze teveel van zichzelf vroeg, teveel alle ballen in de lucht hield. Dat is voor haar echt een leermoment geweest. “Niet alles hoeft honderd procent. Maar, ik kijk wel altijd hoe het beter en vooral leuker kan.”

Om die keuzes goed te kunnen maken, heeft ze rust en ontspanning nodig. Lummeltijd thuis. En sporten. Afstand nemen. “Dan kom ik dichtbij mijn gevoel en weet ik wat de juiste keuze is. Dan kan ik heel veel geven. Vroeger, als kind, wist ik dat veel beter. Als volwassene wordt je dat afgeleerd. Dat is jammer. Door de rust en ontspanning werk ik slimmer, creatiever. En vind ik alles veel leuker.”

Opschepper
Ze kenschetst zichzelf als ambitieus. “Maar”, zegt ze, “De omgeving ziet meer in je dan dat je zelf ziet. Dat zit toch in je opvoeding. En dat wil je dan toch waarmaken. Als ik iets goed had gedaan, of ergens complimenten voor kreeg, ging ik me toch verontschuldigen. Aan de ene kant moet je gewoon doen, vooral niet opvallen, vooral niet te succesvol zijn. En aan de andere kant complimenteren mensen je steeds maar. Zeker onder vrouwen mag je niet te succesvol zijn, want dan ben je een bedreiging, een opschepper. Dat heeft me wel vertraagd, dat moet je van je afschudden.”

Maar dat doet ze nu niet meer. Ze is nog steeds ambitieus, maar beter in staat om grenzen te stellen voor zichzelf.  Ze vraagt zichzelf vaker af ‘wat vind ik nu leuk om te doen’, in plaats van ‘wat vind ik dat ik zou moeten doen?’.

In haar nieuwe initiatief ‘MKB Doorstart’ komt alles samen wat ze leuk vindt en waar ze goed in is. Op mijn vraag of ze hierin dan wel eens twijfelt, of ze hier ook een stemmetje hoort dat zegt: “Ja dat zeg je nu wel maar kun je dat wel?”, zegt ze heel stellig: “Nee, absoluut niet. Dit past zo bij mij. Het zijn nu stemmen van buiten, jaloerse stemmen, mensen die zeggen ‘Die Zuidweg is zo commercieel, die heeft nu weer iets bedacht…’ En dat pik ik niet meer. Dit is waar ik voor sta. Dat maakt me heel zeker.”

Ze ziet wel verandering bij vrouwen. Ze heeft een hekel aan ‘zeurvrouwen’. Voor wie alles teveel is, die bij alles roepen ‘oh dat kan ik niet’. Maar gelukkig ziet ze steeds meer geweldige vrouwen. Vrouwen die enthousiast zijn, die zich willen ontwikkelen. Talentvolle vrouwen die graag willen. Die honger hebben naar inspiratie, naar voorbeelden. “En daar wil ik graag aan bijdragen.”

Tip van Jacqueline
Wees lief voor jezelf. Vraag jezelf af: hoe ziet je ideale dag eruit? Wat vind jij belangrijk? Wat vind je leuk? En probeer elementen daaruit in je dagelijks leven in te bouwen.

 

 

Schrijf je in voor mijn Nieuwsbrief. Gratis.

Informatie, tips, nieuws en wetens- waardigheden voor professionele vrouwen.



You have Successfully Subscribed!

Facebook

Twitter